Z krótkiej...

Nie otwierać laptopa i nie czytać kometarzy w internecie. Łatwo powiedzieć. Można kompletnie nie interesować się tym, co i gdzie się ukazuje, ale zawsze ktoś doniesie: Słuchaj, na tym portalu napisali...

Kusi jak diabli, żeby zobaczyć. Potem się żałuje.

To normalne, że Dorota Świeniewicz to czytała. Nas, dziennikarzy też krytykują w równie internetowym stylu.

Siatkarce, mimo, iż została pewnie pierwszą znaną osobą, która wycofała się z publicznej działalności z powodu internautów, nie powinniśmy się dziwić.

Dziwić powinniśmy się internautom, którzy w znanym sobie stylu zapomnieli, ile Świeniewicz zrobiła dla polskiej siatkówki. Wymienianie tych zasług jest kompletnie bez sensu, bo każde dziecko o nich wie. W każdym razie skrzydłowa Aluprofu Bielsko będzie prawdopodobnie najwybitniejszą polską siatkarką w historii.

Jeśli ikonę dyscypliny, która ma być polską dyscypliną narodową, żegna się w ten sposób (wyobraźcie sobie, że tak Włosi traktują tak Francesce Piccinini, a Rosjanie Jekaterinę Gamową), to niech nikt się nie dziwi, że kiedyś tacy sportowcy jak Władysław Kozakiewicz, Dariusz Michalczewski czy Łukasz Podolski wybrali republikę niemiecką.

Gdyby Świeniewicz była nieco młodsza, to być może odczekałaby przepisowy czas karencji i zagrała w reprezentacji Włoch. Tam przyjętoby ją zapewne z otwartymi ramionami, a my nie mielibyśmy prawa się temu dziwić...

Patrotyzm - owszem, ale nie wbrew własnej godności...